always a larkspur, no rest for my heart.

“Hij zit in de kamer vol meubels en dingen maar omringd door leegte en buiten regent het want hij hoort de druppels tegen de beglazing slaan. Het raakt hem niet, want hij scheurt.”

tomorrow come today.

Zo he, twee weken sinds ik beloofde een dag later iets te posten. Als ik een Smurf was, dan was het voorzeker deze. Eigenlijk zou ik wel best graag een Smurf zijn, zeker die. Het enige wat je moet doen is wat er in je naam staat. Pech voor jailrape-Smurf, dat wel.
Maar goed, heb ik nog wat geschreven vraagt u zich ongetwijfeld met bosje stegelijk af. Het antwoord is ja, maar ook een beetje nee. Ik heb vanalles geschreven, maar niet zo heel erg veel dat met het project te maken heeft. “Het project” heeft sinds kort ook een (voorlopige) titel: Scheur. Ik ben er (voorlopig) erg blij mee, want hij dekt de lading volledig. Wat heb ik dan nog wel geschreven? Daarover later weer meer, want nu moet ik dringend weer onder mijn paddestoel gaan liggen.

everything has its wonders, even darkness and silence, and I learn, whatever state I may be in, therein to be content.

Het is hier stil he. Ik ga daar eens iets aan doen. Morgen of zo.

when words are scarce they are seldom spent in vain.

Omdat ik mezelf wat op de hals gehaald heb met het vorige bericht, en omdat ik het wel een geinige applicatie vind: een Word Cloud van de tekst tot nu toe. Het idee erachter is simpel; in feite is het een fraaie weergave van de meest frequente woorden uit de tekst, hoe groter het woord, des te meer het voorkomt. En mooie kleurtjes, dat doet ook al veel.

life is so constructed that an event does not, cannot, will not, match the expectation.

Of je eens een stukje mocht lezen, vroeg je. Ja, ik aarzelde, en ja, je bent blijven zeuren, en ja, dan heb ik maar toegegeven. En wat komt er dan als conclusie: “ik snap het precies niet allemaal”. Dat is niet erg, dat heb je nu eenmaal met verhaaltjes. Dat die ergens naar opbouwen. Of het echt zo somber moet? Ja, dat moet, geloof me maar. De troetelbeertjes bestaan al. Maar je vond het wel vlot lezen, dus ik ben toch een beetje blij.

if not here… then elsewhere.

Meldde ik een tijdje terug nog dat de baanbrekende cultserie The Prisoner mij volledig in de ban had afgelopen jaar, dan bereikt mij vandaag droever nieuws. Patrick McGoohan, visionair bedenker, schrijver en hoofdrolspeler van The Prisoner, is op tachtigjarige leeftijd gestorven.

Ik val niet graag in herhaling, maar: Be seeing you, number Six. You’re a free man now.

the glass is always half empty. and cracked. and I just cut my lip on it. and chipped a tooth.

Sander heeft dit jaar nog geen letter op papier gezet meldt hij ons. ”Peanuts”, zeg ik daarop! Mijn eerste schrijversdaad na drie weken geen ene fuck inspiratie gehad te hebben was vandaag het schrappen van vijf bladzijden tekst. De teller wordt teruggeschroefd van 41 naar 35 (er zaten twee half gevulde bladzijden tussen, optimisme is pas mijn voornemen voor 2013), en het was nodig. Symboliek, dat is allemaal fijn en intellectueel verantwoord, maar als je zelf geen snars meer begrijpt van wat je ocharme nog geen maand geleden op papierhebt gezet, dan moet je wel schrappen. tenzij je Harry Mulisch was natuurlijk, dan kreeg je daar een prijs voor. Niet dat ik mezelf zou durven vergelijken met Mulisch, nog in geen duizend jaar. Ik heb minder haar.

and we should call every truth false which was not accompanied by at least one laugh.

Lichtpuntjes in donkere dagen: slecht getekende ventjes!

• Spider And Scorpion
• White Ninja
• Cyanide & Happiness

Enjoy!

happy Christmas your arse, I pray God it’s our last.

Alweer een jaar ouder, armer en amper wijzer. Maar er viel wel het een en ander te beleven op cultureel gebied, moge het een troost wezen.

• Boek: And The Hippos Were Boiled In Their Tanks, de heruitgave van Jack Kerouac en William S. Burroughs‘ gezamelijke debuut uit ondertussen ook al weer 1945. En als het dan toch écht van dit jaar moet zijn: Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol, de stilistische splinterbom van Dimitri Verhulst. 
• Film uit Hollywood: No Country For Old Men, het magnum opus van de Coens, en There Will Be Blood, het magnum opus van Paul Thomas Anderson. En bij deze had ik ook nog even een lansje willen breken voor The Happening, een zwaar misbegrepen film die de negatieve kritieken helemaal niet verdiende. Maar ja, de mensen willen nu eenmaal eenheidsworst zeker? 
• Film uit ergens anders dan Hollywood: Gomorra van Matteo Garrone.
• CD: Fordlândia van Jóhann Jóhannsson, een absoluut meesterwerk en nu al een mijlpaal in de Europese naoorlogse muziekgeschiedenis. Ook Europees en van topniveau: Glasvegas.
• Concert: een fenomenale Nick Cave en zijn Bad Seeds in Vorst Nationaal.
• Slechtste concertzaal: Vorst Nationaal.      
• Televisie nationaal: Man Bijt Hond bevindt zich nog steeds op eenzame hoogten in het Vlaamse tv-landschap.
• Televisie internationaal: Californication en de DVD-uitgave van The Prisoner.

Hop, nog drie jaar en de wereld vergaat. Be seeing you.

let us endure this evil month, anxious as a theatrical producer’s forehead.

Je vindt december doorgaans geen leuke maand. Jazeker, er komt al eens wat chiquers op tafel dan de gebruikelijke stoemp met beuling en tegen het einde van de maand aan krijg je al eens een presentje. Dat weliswaar negen kansen van de tien even welkom is als Jürgen Verstrepen op de volgende zangstonde van het Sint-Maartensfonds, maar bon, het is de gedachte die telt zeggen ze dan. “Ze” zijn evenveel kansen van de tien diegenen die op een bepaald moment daadwerkelijk gedacht hebben dat je hen van pure blijdschap en dankbaarheid rond de nek zou vliegen. Maar dat doe je niet, want eigenlijk hoeft die hetze allemaal niet voor jou, dus jij forceert slechts een glimlach en telt de uren af tot de rest in slaap gesust wordt door de goedkope maar daarom kwalitatief gezien zeker niet inferieure cava. Want dat hoort zo tegenwoordig, cava drinken. Vroeger, toen we onze hoofdkussens nog vulden met briefjes van 2000 frank, toen hadden we champagne. Maar nu niet meer. En dat is niet erg, want het verschil proef je toch niet en zelfs die van de Aldi is best te pruimen, dat stond zo in Test Aankoop en Wim De Vilder heeft het ook gezegd in Koppen. De maand begon nochtans goed, want je mocht voor enkele kinderen de illusie helpen hoog houden dat er een oude man over hun dak waggelt die speelgoed in hun schoorsteen dropt. Dat ze niet weten dat hun ouders al lang op aardgas zijn overgeschakeld en de schouw hebben laten dichtstoppen helpt daarbij. Natuurlijk zag je er belachelijk uit in die witte soepjurk en pruik die al een paar zes decembers te veel heeft meegemaakt om nog maar een zweem van realisme uit te stralen, maar dat zagen ze niet. Want kinderen zijn nu eenmaal erg dom. Of, zo bedenk je elk jaar opnieuw, misschien zien ze wel los door dat web van leugens en illusies dat voor hun ogen gesponnen wordt maar houden ze zich koppig van den domme. Clever bastards. Toen ook die dag erop zat besefte je dat het van nu enkel maar bergaf zal gaan met je stemming, hoe feeëriek de straten ook verlicht mogen zijn. Je zou wat moeten schrijven weet je, maar je krijgt geen letter op papier. Omdat het december is, en december is doorgaans geen leuke maand.